ΣΑΚΤΑ: Άμεση χορήγηση αδειών σους κρατούμενους αγωνιστές Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά

ΑΜΕΣΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ

Εν έτει 2017 η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει την ασφυκτική συνθήκη της επέλασης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού του κεφαλαίου – ντόπιου και υπερεθνικού – του κράτους αλλά και των διαφόρων υπερκρατικών καπιταλιστικών θεσμών και μηχανισμών εις βάρος της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας. Η επίθεση που δεχόμαστε από την κυριαρχία, δηλαδή η επίθεση εναντίον των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων κοινωνικών κομματιών είναι ο μοναδικός τρόπος, προκειμένου ο καπιταλισμός να μπορέσει να υπερκεράσει τη δική του δομική κρίση αναπαραγωγής και να αποκατασταθεί η διαδικασία της ομαλής καπιταλιστικής κερδοφορίας και συσσώρευσης. Μόνο η ακραία υποτίμηση της εργατικής δύναμης των σύγχρονων πληβειακών στρωμάτων, η ανεργία, η επισφάλεια, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η επαναρρύθμισή τους προς όφελος των αφεντικών, η λεηλασία της φύσης στο όνομα της ανάπτυξης, ο αποκλεισμός  χιλιάδων ανθρώπων από στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά, όπως η υγεία, η παιδεία, η πρόσβαση και η χρήση του νερού και του ρεύματος αλλά και η στέγαση δίνουν κάποια εχέγγυα στο κράτος και το κεφάλαιο πως ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να στέκεται όρθιος και να ρημάζει τη ζωή όλων μας. Την ίδια στιγμή, οι παγκόσμιοι καπιταλιστικοί παίκτες – κράτη και πολυεθνικές καπιταλιστικές εταιρείες – αναζητώντας νέες προσοδοφόρες πηγές εκμετάλλευσης για το κεφάλαιο, κινούνται επιθετικά κι ανταγωνιστικά μεταξύ τους επιθυμώντας να ξαναμοιράσουν τις σφαίρες γεωστρατηγικής – γεωπολιτικής επιρροής. Διεξάγουν καταστροφικούς πολέμους, δημιουργούν προσφυγικές ροές ξεκληρίζοντας ανθρώπους από τις εστίες τους, στρατιωτικοποιώντας εν συνεχεία την αντιμεταναστευτική τους πολιτική, την ίδια στιγμή που αντιμετωπίζουν τους μετανάστες ως επενδυτικό κεφάλαιο, δηλαδή ως φθηνή, πειθήνια και υποταγμένη εφεδρική εργατική δύναμη.

Μέσα σ’ αυτή την ασφυκτική συνθήκη, όσοι περισσεύουν από την καπιταλιστική αναδιάρθρωση αλλά κι όσοι αντιστέκονται ενάντια στα σχέδια των κυρίαρχων τίθενται σε μια κατάσταση εξαίρεσης από την κανονικότητα, η οποία δικαιολογείται από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, στην οποία έχουν κηρυχθεί τα καπιταλιστικά κράτη.

Αυτή την κατάσταση εξαίρεσης από την κανονικότητα, εκτός από τα πιο υποτιμημένα κι αποκλεισμένα κοινωνικά κομμάτια, τη βιώνουν επίσης και οι έγκλειστοι πολιτικοί κρατούμενοι. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ο Κώστας Γουρνάς, αν και δικαιούνται τη χορήγηση αδειών, εν τούτοις, τις έχουν στερηθεί με ευθύνη του κρατικού μηχανισμού – διεύθυνσης φυλακών, εισαγγελέων, υπουργών ‘’δικαιοσύνης’’ .

Να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό πως η χορήγηση αδειών στους κρατούμενους, -ες δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα δικαίωμα για όσους κι όσες βιώνουν τη συνθήκη του εγκλεισμού. Ένα δικαίωμα το οποίο δήθεν χαρίζεται από τη διεύθυνση της εκάστοτε φυλακής στους κρατούμενους, -ες όντας ενταγμένο στην εν συνόλω μεταχείριση των εγκλείστων από τον κρατικό μηχανισμό. Απεναντίας, αποτελεί μια κατάκτηση, η οποία έχει κερδηθεί με αγώνες τόσο από όσους βρίσκονται εντός όσο κι από αυτούς που βρίσκονται εκτός των τειχών των φυλακών.

Η συγκεκριμένη συγκυβέρνηση Σύριζα – Ανέλ, παρά το προκυβερνητικό προσωπείο του δήθεν σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα και δη στα δικαιώματα των κρατουμένων, επιλέγει να διατηρεί σε ισχύ το νόμο Δένδια σε σχέση με τη διαδικασία χορήγησης αδειών στους κρατούμενους, ένα νόμο που ανέτρεψε τα ειωθότα. Ενώ δηλαδή το συμβούλιο για τη χορήγηση άδειας είναι τριμελές και αποτελείται από το διευθυντή, τον κοινωνικό λειτουργό και τον εισαγγελέα της εκάστοτε φυλακής, ο νόμος Δένδια, τον οποίο  διατηρεί σε ισχύ η παρούσα κυβέρνηση σηκώνοντας προφανώς κι όλη την πολιτική ευθύνη για τη διατήρησή του, δίνει τη δυνατότητα στον εισαγγελέα να ασκήσει βέτο στη χορήγηση άδειας σε κάποιον κρατούμενο στην περίπτωση που ο ίδιος μειοψηφήσει.

Στις περιπτώσεις των έγκλειστων αγωνιστών Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά φάνηκε ξεκάθαρα τόσο η εκδικητικότητα όσο και η μεθόδευση από πλευράς κράτους εναντίον τους. Παρά τις θετικές εισηγήσεις σε σχέση με την άδειά τους από πλευράς διευθυντή και κοινωνικού λειτουργού – θεωρούμε πως οι θετικές αυτές προτάσεις δε σημαίνει πως η διοίκηση της φυλακής τους χαρίστηκε αλλά αντιθέτως ήταν αποτέλεσμα της συνεπούς και μαχητικής διεκδίκησης των αδειών εκ μέρους τους μεταφέροντας ταυτοχρόνως όλη την πίεση στα δύο μέλη του συμβουλίου – το κράτος τους αρνείται την άδεια μέσω του βέτο του εισαγγελέα. Οι πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού δικαιοσύνης Κοντονή ότι «Και να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την άδεια, δεν είναι υποχρεωτικό να δοθεί» αλλά και η αποστροφή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού  «Δηλαδή εσείς είστε αμετανόητος, ε!»απευθυνόμενη στον Κώστα Γουρνά,  συμπυκνώνει την ουσία της αιτιολόγησης  της άρνησης χορήγησης άδειας και ακόμη περισσότερο καταδεικνύει όλη τη σάπια επιδίωξη της κυριαρχίας.

Η στάση του υπουργείου αλλά και του κράτους εν γένει προς τους δύο έγκλειστους αγωνιστές έχει εξήγηση. Και οι δύο στρατεύθηκαν στον αγώνα για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, πήραν ενεργό ρόλο στον ταξικό-κοινωνικό πόλεμο εναντίον της κυριαρχίας, αμφισβήτησαν το μονοπώλιο του κράτους στην άσκηση της βίας επιλέγοντας την ένοπλη πάλη για το γκρέμισμα του καπιταλισμού και του κράτους αλλά και τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση κι αδικία. Αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, αφού έπεσαν στα χέρια του εχθρού, δε σταμάτησαν να συνεχίζουν τον αγώνα μέσα από τα τείχη των φυλακών της αστικής δημοκρατίας από κοινού με άλλους έγκλειστους αγωνιστές.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως εν προκειμένω ο κρατικός μηχανισμός εκβιάζει τους δυο αγωνιστές, τους ζητά να υπογράψουν δήλωση μετανοίας, να γίνουν δηλωσίες και να αποκηρύξουν τις ιδέες και τη δράση τους. Να αποκηρύξουν όχι μόνο τον εαυτό και τα πεπραγμένα τους αλλά ακόμα χειρότερα να αποκηρύξουν την απελευθερωτική για την κοινωνία προοπτική της καταστροφής του κεφαλαίου και του κράτους και την ίδια την Κοινωνική Επανάσταση. Αφού δεν κατόρθωσαν με το χρόνιο εγκλεισμό τους να τους κάμψουν το επαναστατικό τους φρόνημα και το ηθικό τους επιλέγουν τέτοιες δόλιες πρακτικές, προκειμένου να παρουσιάσουν στην πλειοψηφία της χειμαζόμενης κοινωνίας ως ατελέσφορη και μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης ενάντια στα σχέδια των κυρίαρχων.

Στο σημείο αυτό ας αναφερθούμε και στις περιπτώσεις των έγκλειστων αναρχικών Γιώργου Καραγιαννίδη και Φοίβου Χαρίση, οι οποίοι έχουν στερηθεί κι αυτοί τις άδειες που δικαιούνται. Η a la cart εφαρμογή της ίδιας της αστικής δικαιοσύνης από τους αστικούς θεσμούς αντανακλάται επίσης στις περιπτώσεις των δύο αυτών συντρόφων. Για τον μεν πρώτο με το πρόσχημα ότι είναι χρεωμένος σ’ άλλη φυλακή, για δε τον δεύτερο έπειτα από μεθόδευση του εισαγγελέα, οποίος αρχικά κρατούσε στο συρτάρι σκοπίμως μια υπόθεση του συντρόφου μόνο και μόνο, για να στοιχειοθετηθεί αργότερα η αιτιολογία μη δυνατότητας χορήγησης άδειας, λόγω εκκρεμούς του υπόθεσης.

Ως Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση αναγνωρίζουμε τον αγώνα για τη διεκδίκηση άδειας των έγκλειστων πολιτικών κρατουμένων Δημήτρη Κουφοντίνα και Κώστα Γουρνά ως έναν κατεξοχήν πολιτικό αγώνα. Έναν αγώνα που, αποτελεί ένα μέρος του ευρύτερου κοινωνικού – ταξικού αγώνα ενάντια στην επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού κράτους και κεφαλαίου. Ενός ολοκληρωτισμού που όχι μόνο καταδικάζει την πλειοψηφία της κοινωνίας στη δυστυχία, τον αποκλεισμό, την εκμετάλλευση και την καταπίεση αλλά επίσης επιφυλάσσει το δυστοπικό μέλλον της ποινικοποίησης των συλλογικών αντιστάσεων και του εγκλεισμού για όσους, -ες δε σκύβουν το κεφάλι και αμφισβητούν εμπράκτως την επιβολή των κυρίαρχων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι επιθέσεις και οι εκκενώσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αγώνα και καταλήψεις αλλά και η ποινικοποίηση του κοινωνικού αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές Χαλκιδικής. Εικοσιένας κάτοικοι δικάζονται με βαρύτατες κατηγορίες, όπως η ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, επειδή υπερασπίζονται την τόπο τους από τις καταστροφικές εξορύξεις.

Ο αγώνας για τη χορήγηση αδειών στους αγωνιστές κρατούμενους Κ. Γουρνά και Δ. Κουφοντίνα, παρόλο τον αιτηματικό του χαρακτήρα, αποκαλύπτει τη βούληση του κράτους και της αριστερής του διακυβέρνησης να  επαναφέρουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας την ποινικοποίηση των πολιτικών φρονημάτων των αγωνιστών. Που επιδιώκουν επίσης η άρνηση στη χορήγηση των αδειών για τους κρατούμενους να δημιουργήσει ένα διαρκές θεσμικό, νομικό και υπηρεσιακό προηγούμενο πάνω στο οποίο θα πατάει το εκάστοτε υπουργείο, ο εκάστοτε εισαγγελέας και θα συνεχίζεται με τον τρόπο αυτό η άρνηση των αδειών σε κρατούμενους στο μέλλον. Ένας αγώνας, η διεξαγωγή του οποίου με τους όρους της ανάδειξης της στέρησης των αδειών ως ένα μόνο κομμάτι του σύγχρονου ολοκληρωτισμού – το οποίο συμπληρώνει την εικόνα της αντικοινωνικής φύσης  του κεφαλαίου και του κράτους που λεηλατεί τη ζωή των από τα κάτω της κοινωνικής πυραμίδας – μπορεί να τονώσει το ηθικό και να δώσει ανάσες λευτεριάς στους έγκλειστους αγωνιστές, για τους οποίους ο εγκλεισμός εντός των τειχών της αστικής δημοκρατίας δε σήμανε και τη συνθηκολόγηση με τον ταξικό εχθρό.

Η δήλωση μετανοίας όμως έχει και ευρύτερους αποδέκτες. Απευθύνεται και σ’ όλα τα αγωνιστικά υποκείμενα, σ’ όσες κι όσους αγωνίζονται ενάντια στην υποβάθμιση της εργατικής τους δύναμης και τη λεηλασία της ζωής τους. Όσους σύγχρονους πληβείους επιλέγουν ακολουθήσουν τον αξιοπρεπή δρόμο της συλλογικοποίησης των αντιστάσεών τους. Ένα σαφές μήνυμα για τους αγωνιστές τόσο του παρόντος, όσο και του μέλλοντος.

Αν το κράτος ζητάει από τους αγωνιστές Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά δήλωση αποκήρυξης της πίστης τους στο όραμα του επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, ας γνωρίζουν το κεφάλαιο, το κράτος και οι μηχανισμοί τους πως η Κοινωνική Επανάσταση δεν είναι απλώς γράμματα πάνω σε σκονισμένα ιστορικά βιβλία. Δεν είναι μια φράση κλισέ αποστερημένη από το περιεχόμενό της. Αντιθέτως, η Κοινωνική Επανάσταση είναι μια απελευθερωτική διαδικασία χειραφέτησης των εκμεταλλευόμενων, καταπιεσμένων κι αποκλεισμένων κοινωνικών κομματιών. Μέσα από τους οριζόντιους, αυτοοργανωμένους, αντιθεσμικούς μαζικούς αγώνες μπορούμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας αμφισβητώντας εμπράκτως την εξουσία, την εκμετάλλευση και την καταπίεση που μας επιβάλλουν οι κοινοί μας δυνάστες.

Όσο υπάρχουν αγωνιστές κι αγωνίστριες που κουβαλούν και μεταλαμπαδεύουν τη φλόγα της κατάργησης των ταξικών και του επαναστατικού μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων, όσο οι από κάτω της κοινωνίας συλλογικοποιούμε τι αντιστάσεις μας, όσο εργαζόμαστε για την καταστροφή του βάρβαρου αυτού συστήματος,  τόσο οι δηλώσεις μετανοίας θα πέφτουν στο κενό και θα γυρνούν ως μπούμερανγκ στα μούτρα των λακέδων του κράτους. Άλλο τόσο η οικοδόμηση μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, ισότητας κι ελευθερίας θα έρχεται ένα βήμα πιο κοντά.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ !

ΤΑΞΙΚΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ !

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση
Πάτρα, Μάρτης ‘17

* για επικοινωνία με τη συνέλευση : saktapatra@gmail.com
και από κοντά κάθε Πέμπτη από τις 19:30 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω, Πατρέως 87_Πάτρα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s